http://www.filzausbildung.de


Thema's


Artikel Weef+

Voor het eerst in mijn leven...

Sinds 25 jaar slaap ik in een bed met handgemaakte wollen dekens uit Siebenburgen (Erdely Hu), het is zeer warm en zeer harig. Het is een zeer aangenaam gevoel, een beetje zoals een hond die gestreeld wordt.
Nu ben ik hier, in een molen en ik ben blij want voor de eerste keer in mijn leven kan ik zien hoe een los geweven wollen stof, een vast harig gevold deken wordt.
Het water komt naar beneden, de waterdruppels spatten naar alle kanten, de dekens dansen met elkaar in de woltrommel. Het geluid klinkt als de golven van de zee.
Ik ben blij dat ik dit meesterschap, dat langzaam aan het verdwijnen is, kan bestuderen. Ik kan het bekijken zoals het vroeger was, honderd of honderden jaren geleden.
Hier staat de molenares Roszika voor haar molen, die ook haar huis is waar ze een aparte weefruimte heeft.
Af en toe komt er een paardenkar aan, die dorpsmensen, echte boeren en boerinnen naar hier brengt om hun vuile textiel in de molen te laten wassen.
Straks heb ik een nieuw wollen deken.
Vanavond, als ik ga slapen, wordt dit verhaal terug levendig.
Ik zie de bergen rondom mij in het dal, de rivier Essenieu met zijn verschillende molens, en de molenares mevrouw Roszika Goga, hoe ze werkt.
Ik ben dankbaar dat ik hier mag zijn.
Dit artikel schrijf ik in Gent, in een privé hotelletje en morgen ben ik terug in het Miat, textielmuseum, waar de grote machines vertellen hoe een fabriek, honderd jaar geleden, duizenden textielwerkstukken in één dag produceerde. Waarschijnlijk gaat dit tegenwoordig nog veel sneller, zonder arbeiders. Tegelijkertijd zie ik de kunstacademie in Antwerpen waar, in een grote ruimte, 40 weefgetouwen opgesteld zijn en waar éénmaal per week de vrouwen komen weven.
Ik hoop dat zulke weefsters mijn artikel lezen.
Waarschijnlijk denken jullie dat dit niet meer bestaat in Europa;
een dorp waar de boerinnen 's winters stof weven van hun eigen schaapwol voor hun familie. Ze scheren hun schapen met de hand.
Ze wassen de wol in de rivier.
Ze spinnen hun ketting en inslaggaren met hun handspindel.
Hun weefgetouw heeft hun man, 40 jaar geleden, met de hand gesneden.
Ze slapen samen in een bed onder een gevold wollen deken. Bij veel families wordt het deken in een katoenen zak opgeborgen. Elke week komen verschillende vrouwen samen die de gemakkelijke voorbereidingen doen. E'n van hen brengt zelfgebakken koeken mee. Bij deze aangelegenheid zijn mannen niet gewenst.

Graag wil ik dit weefparadijs aan jullie, geïnteresseerden tonen in de zomer van 2010.
Je hebt een beetje geld nodig, 10 vrije dagen, een beetje moed en goed humeur, twee vliegtickets, een paar goede wandelschoenen, een kleine rugzak,...
Mevrouw Rószika Gapa, de molenaarster- weefster wacht op ons.
Ze bakt brood, kookt Polenta en geeft er huisgemaakte schapenkaas bij. Iedere medereizigster krijgt een weefgetouw om aan te werken en alle praktische informatie, hoe men een klein gevold dekentje maakt. Een afgewerkt deken en de herinnering aan jullie belevenissen neem je mee naar huis.

Verdere informatie, in het Vlaams bij:
Trees Coussement
Koornbloemplein 6
2610 Wilrijk
tel: 0485 980 640
e-mail: trees.kinesiologie@telenet.be

Inslaggaren spinnen met de handspindel

Mevrouw Rózsika Goga naast haar versgevold wollen deken